. 75 .

داشتم میرفتم برای خاله اینا نون لواش ماشینی بخرم ،

یک هفته ی پیشم یادم اومد ک داشتم همون مسیرو با ی ایده ی تحصیلی دیگه طی میکردم .

اون روز ب ِ این فکر بودم ک سال بعد ب عنوان ی ِ دانشجوی پزشکی از اونجا رد میشم

با کلی کتاب های پزشکی تو ماشینم . یا تو دستم جای ِ اون پلاستیک نون حجیم !

هیم .. اما امروز عصر داشتم با ایده ی اینکه سال بعد دانشجوی دانشگاه هنر هستم و

با کلی رنگ و وسایل از اونجا رد میشم ..

دلم پزشک بودنو بیشتر ترجیح داد . دلم خواست .. دلم خواست همه ی همسایه های

قبلیمون ببینمم .. همون دختری رو ک ِ همیشه - خانوم دکتر - صداش میزدن

بالاخره پزشک شد ..

ولی دیدم واقعا نمیتونم تا چهار سال سمتش برم .. سمته این آرزوی ِ بچگی ُ نوجونی ُ

جوونیم ..

نمیدونم .. نمیدونم .. گیجم . از الان دنبال ی جواب ِ مناسبم برای ِ چشمای ِ پرسشگر

همه .. خداروشکر ک ِ دانشگام جایی غیر از اینجاست ! تا سالی و ماهی هم همو نبینیم ..

ولی میدونم ک موفق میشم .. و بعد از لیسانس ، دوباره برمیگردمو کنکور تجربی میدمو

پزشکی میخونم ..

فقط بخاطر پدر . فقط .. میدونم هیچ وقت ممکنه از اون مدرک پزشکی کاری برام پیش نره

ممکنه تخصص قلبو هم ک همیشه تو خلوت توی گوشم زمزمه میکردمو هم بگیرم ..

ولی اصلا نمیتونم خودمو محدود ببینم ب ِ ی ِ مطب چندین چند متری در چندین ُ چند متر دیگه

و ببینم مریضای درمونده ای رو ک ِ میان ب ِ نوبت جلوم میشنن ُ میگن

: خانوم دکتر .. بچم .. مادرم .. پدرم .. خواهرم .. برادرم .. دوستم .. خودم ! .. قلبم .. قلبش ..

درد میکنه ..

نمیتونم این غمو ببینم ..

لامصب :)

ببخشید آرزوهای روپوش سفید . ی روز اون روپوش ِ سفید ُ تنم میکنم و اون گوشی رو دور گردنم

میبندم .. ولی .. وقتی هیچ مریضی نباشه دیگه ! ..

پ.ن. : اون تیکه از شهر ک ِ پره از نمایشگاه های اتومبیل فروشی ،

جایی ک ِ پره از مذکر ،

عطر جالبی نداره ! حس ِ پاااایین ترین نقطه ی ِ شهر ُ بهم میده .. با اینکه نیست ..

و دلم نمیخواد اصلا هیچ عصری دیگه از اونجا رد بشم ..

اصلا ..

00:75